இந்தக் கட்டுரை, 2015-ஆம் ஆண்டு பெங்களூரில் நடைபெற்ற கிறிஸ்தவ ஐக்கிய சபைகளின் அகில இந்திய மாநாட்டில், இந்தியாவின் கோட்டயம் கிறிஸ்தவ ஐக்கிய சபையின் மூப்பரான ஜோஜி சாமுவேல் அவர்கள் வழங்கிய செய்தியின் சுருக்கமாகும்.)

(இந்தச் செய்தியை பொறுமையாகவும் கவனமாகவும் வாசியுங்கள்)

கிறிஸ்து மீண்டும் வரும் வரை நமது சபைகளில் தேவனுடைய மகிமையை நாம் எவ்வாறு பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியும்?

நமது மத்தியில் தேவனுடைய மகிமையைப் பாதுகாக்க விரும்புகிறோம் என்று நாம் சொல்லும்போது, தற்போது தேவனுடைய மகிமை ஏற்கனவே நமது மத்தியில் இருக்கிறது என்று நாம் எண்ணிக்கொள்கிறோம். அதை நாம் எவ்வாறு நிச்சயப்படுத்திக் கொள்ள முடியும்?

பாவத்திலிருந்து நம்மை விடுவித்து, நம் மத்தியில் பெரும் விடுதலையைக் கொண்டுவந்த சில மகிமையான சத்தியங்களை கடந்த ஆண்டுகளில் நாம் கேட்டிருக்கிறோம். தேவன் நம்மோடு இருக்கிறார் என்பதை நாம் அறிந்துகொள்வதற்கான ஒரு வழி அதுவாகும் – ஏனெனில், நாம் பாவத்திலிருந்து விடுதலையாக்கப்படும்போது தேவனுடைய சத்தியத்தை நாம் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை அறிந்துகொள்ளலாம் என்று இயேசு கூறினார் (யோவான் 8:32). ஆனால் இப்போது, நாம் எவ்வாறு இந்த விடுதலையில் நிலைத்திருந்து முன்னோக்கிச் செல்ல முடியும் என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

பவுல் தனது வாழ்வின் இறுதிக் காலத்தில் தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதும்போது, “உன்னைக் குறித்தும் உன் உபதேசத்தைக் குறித்தும் எச்சரிக்கையாயிரு, இவைகளில் நிலைத்திரு” என்று அவருக்கு அறிவுறுத்தினார் (1தீமோத்தேயு 4:15,16). மேலும், இந்தக் காரியங்களை தீமோத்தேயு தொடர்ந்து செய்து வந்தால், தன்னையும் தன்னுடைய போதனையைக் கேட்பவர்களையும் இரட்சித்துக்கொள்ளமுடியும் என்று கூறினார். நாமும் கூட கடந்த ஆண்டுகளில் நம்மை விடுவித்த சத்தியங்களின் யதார்த்தத்தை அனுபவித்திருக்கிறோம்; நமது கூட்டங்களில் நம் மத்தியில் தேவனுடைய பிரசன்னத்தை உணர்ந்திருக்கிறோம். இவை தேவனுடைய மகிமை நம் மத்தியில் இருப்பதற்கான சில சான்றுகளாகும்.

நான் ஒரு பெந்தேகோஸ்தே குடும்பத்தில் பிறந்து, ஒரு பெந்தேகோஸ்தே சபைக்குச் சென்று வந்தேன். ஆனால் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, நான் பேசிவந்த பல காரியங்கள் எனது சொந்த தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஒரு நடைமுறை யதார்த்தமாக இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன். மேலும், நான் சென்றுவந்த சபையிலிருந்த மற்றவர்களின் வாழ்க்கையிலும், ஏன் அந்தச் சபையின் போதகர்கள் மற்றும் தலைவர்களின் வாழ்க்கையிலும் கூட அந்தச் சத்தியங்களை நான் காணவில்லை. அந்தச் சமயத்தில்தான் “ஜெயமுள்ள வாழ்க்கை வாழ்வது எப்படி” (How to live the victorious life) என்ற தலைப்பிலான ஒரு புத்தகத்தை நான் வாசித்தேன். அதில், ஜெயமுள்ள ஒரு வாழ்க்கையை வாழ முடியும் என்ற சாத்தியத்தைப் பற்றி வாசித்தேன். எனவே, அந்தப் புத்தகத்தின் ஆசிரியரைத் தொடர்புகொள்ளலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் ஆசிரியரின் பெயர் “அறியப்படாத ஒரு கிறிஸ்தவர்” (An unknown Christian) என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அந்தப் புத்தகத்தின் மூலமாகவே ஜெயமுள்ள ஒரு வாழ்க்கையை வாழ முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு முதன்முதலில் கிடைத்தது. ஆனாலும், என்னைச் சுற்றியிருந்த எந்த மனிதர்களிடமிருந்தும் இதற்கு எந்த உதவியையும் என்னால் பெற முடியவில்லை.

பின்னர் நான் சகோதரர் சகரியா பூணன் அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக அறிந்து கொள்ளத் தொடங்கினேன், அவருடைய புத்தகங்களையும் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். நான் அவரிடம் பாவத்தை மேற்கொள்ளும் ஒரு வாழ்க்கையைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்டது மட்டுமல்லாமல், கிறிஸ்துவைப் போன்ற ஒரு வாழ்க்கையின் முன்மாதிரியையும் கண்டேன். இயேசு நமக்கான முன்னோடியாக (Forerunner) நம்மைப் போன்ற மாம்சத்தில் வந்தார் என்றும், எல்லா விதத்திலும் நம்மைப் போலவே சோதிக்கப்பட்டு, ஜெயமெடுத்தார் என்றும் அவர் பிரசங்கித்தார். அது கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையைப் பற்றிய முற்றிலும் ஒரு புதிய பார்வையை எனக்கு அளித்தது; நான் சகோதரர் சகரியா பூணன் அவர்களுடைய சபையோடு (கிறிஸ்தவ ஐக்கிய சபை - CFC) ஐக்கியப்படத் தொடங்கினேன். அதற்குப் பிறகு மிக விரைவிலேயே, பரிசுத்த ஆவியின் மெய்யான ஞானஸ்நானத்தையும் நான் பெற்றுக்கொண்டேன்.

பெந்தேகோஸ்தே இயக்கம் என்பது 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஒரு தேவ கிரியையாகவே ஆரம்பித்தது. பல நூற்றாண்டுகளாகப் புதைந்து கிடந்த விசுவாசத்தினால் நீதிமானாக்கப்படுதல் என்ற சத்தியத்தை மார்ட்டின் லூத்தர் (16-ஆம் நூற்றாண்டில்) எவ்வாறு மீட்டெடுத்தார் என்பதை நாம் அனைவரும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். பின்னர் அனபாப்டிஸ்ட் (Anabaptist) இயக்கம் தண்ணீரின் மூலமான ஞானஸ்நானத்தின் சத்தியத்தை வெளிக்கொண்டு வந்தது. அதன் பிறகு வந்த ஜாண் வெஸ்லி, உலகத்தை விட்டுப் பிரித்தெடுக்கப்பட்டு எவ்வாறு ஒரு பரிசுத்த வாழ்க்கையை வாழ்வது என்ற சத்தியத்தைக் கொண்டு வந்தார். அதற்குப் பின்னர் வந்த பெந்தேகோஸ்தே இயக்கம், முதல் நூற்றாண்டில் அப்போஸ்தலர்களால் பிரசங்கிக்கப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியின் ஞானஸ்நானத்தைக் குறித்த சத்தியத்தை மீண்டும் நிலைநிறுத்தியது.

ஆனால், பெந்தேகோஸ்தே இயக்கத்தை நாம் இன்னும் உன்னிப்பாகக் கவனிக்கும்போது, அவர்களுடைய தலைவர்கள் பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையை வெறும் அவருடைய வரங்களைச் செயல்படுத்துவதோடு மட்டுமே சமப்படுத்திப் பார்க்கிறார்கள் என்பதை நாம் கண்டறிகிறோம். ஒரு பரிசுத்த வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையை வெளிப்படுத்திய எந்தவொரு பெந்தேகோஸ்தே தலைவர்களையும் நான் காணவில்லை. அவர்களுடைய முக்கியத்துவம் ஆவிக்குரிய வரங்களின் மீது மட்டுமே இருந்தது. மேலும் நான் கவனித்த காரியம் என்னவென்றால், அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையை நாடினாலும் கூட, அவர்களில் கிட்டத்தட்ட அனைவரும் பணத்தின் பின்னால் ஓடிக்கொண்டும், கௌரவமான பதவிகளைத் தேடிக்கொண்டுமே இருந்தார்கள். ஜெயமுள்ள கிறிஸ்தவர்களாக வாழ்வதைக் குறித்து அவர்களில் எவரும் பேசவில்லை. மற்றவர்களும் இந்த முரண்பாட்டைக் கவனித்தார்கள் – ஆனால் எவரும் அதைக் கண்டு கலங்கியதாகத் தெரியவில்லை.

இது எனக்கு ஒரு கதையை நினைவூட்டுகிறது: முன்பு ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் உயர் அதிகாரியாக இருந்து, ஓய்வுபெற்ற பிறகு மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதரைப் பற்றிய கதை அது. அவர் தனது அலுவலக வாகன நிறுத்துமிடத்திற்கு (parking lot) நடந்து செல்வார்; ஆனால் தாம் இன்னும் தமது காரை ஓட்டிச் செல்வதாகவே எண்ணிக்கொள்வார். அதனால், ஒரு காரை ஓட்டுவது போலவே தமது உடலால் எல்லா அசைவுகளையும் செய்து காட்டுவார் – பிரேக் பிடிப்பது, திறந்திருக்கும் ஒரு இடத்தில் தமது கற்பனைக் காரை நிறுத்துவது போன்றவற்றைச் செய்வார். பின்னர் தனது கற்பனைக் காரின் கதவைத் திறந்து, வெளியே வந்து, "கதவை மூடி", அங்கிருக்கும் காவலாளியிடம் சென்று "காரைப் பார்த்துக் கொள்ளும்படி" கூறுவார்! பிறகு சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் வாகன நிறுத்துமிடத்திற்கு வந்து, காரில் ஏறுவது போலவும், அதை பின்னாக எடுத்து ஓட்டிச் செல்வது போலவும் பாவனை செய்வார். இவருடைய இந்தச் செயல்களைக் கவனித்த சிலர் ஒருநாள் அந்தக் காவலாளியிடம், இந்த மனிதர் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அந்தக் காவலாளி, அவர் ஒரு பெரிய அதிகாரியாக இருந்தபோது தனது உண்மையான காரோடு இங்கு வருவது வழக்கம் என்றும், இப்போது அவர் மனநலம் பிறழ்ந்துவிட்டார் என்றும் கூறினார். "ஆனால்", என்று தொடர்ந்த காவலாளி, "இந்த மனிதரால் யாருக்கும் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை. அவர் தனது கற்பனைக் காரை நிறுத்திவிட்டுச் செல்கிறார், சிறிது நேரம் கழித்து வந்து அதை ஓட்டிச் செல்கிறார்! எனவே நான் அவரைத் தொந்தரவு செய்வதில்லை" என்றார்! அப்போது மக்கள், "நீங்கள் ஏன் அவரைத் திருத்தக் கூடாது?" என்று அவரிடம் கேட்டார்கள். அதற்கு அந்தக் காவலாளி, "ஒவ்வொரு வாரமும் அவர் எனக்கு வழக்கமாக வாகன நிறுத்துவதற்கான கட்டணத்தைக் கொடுக்கிறார்; அதுமட்டுமின்றி, தமது காரைக் கழுவுவதற்காக இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒருமுறை நூறு ரூபாயும் தருகிறார்; அப்படி இருக்கும்போது நான் ஏன் அவரைத் திருத்த வேண்டும்?" என்று பதிலளித்தார்!!

இன்று பல பெந்தேகோஸ்தே சபைகளில் நடந்து கொண்டிருக்கும் காரியங்களின் ஒரு சித்திரமே இது: மக்கள் பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்பட்டவர்களைப் போல வேஷமிட்டு, பல்வேறு அசைவுகளையும் சத்தங்களையும் எழுப்புகிறார்கள். இந்த வினோதச் செயல்களையெல்லாம் கவனிக்கும் அவர்களுடைய போதகர்கள், "நாம் ஏன் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டும்? அவர்கள் ஒவ்வொரு மாதமும் தங்களது தசமபாகங்களைச் செலுத்துகிறார்கள்; போதகர்களாகிய எங்களுக்கும் வழக்கமாகப் பரிசுகளைத் தருகிறார்கள். அப்படியிருக்க, ஜெயமுள்ள உண்மையான ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையின் யதார்த்தத்தை நாம் ஏன் அவர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும்?" என்று நினைக்கிறார்கள். நிச்சயமாக, அந்தப் போதகர்களிடமும் கூட ஜெயமுள்ள வாழ்க்கை இருப்பதில்லை! இதுவே பல பெந்தேகோஸ்தே சபைகளில் நடந்து கொண்டிருக்கும் பெரும் வஞ்சனையாகும்.

பல சபைகளில் நிலவிவரும் இந்த பயங்கரமான சூழ்நிலையின் காரணமாகவே, தேவன் நமது மத்தியில் ஒரு மனிதரை அனுப்பினார் – தேவனுடைய சபையில் யதார்த்தமும் உண்மையும் காணப்பட வேண்டும் என்ற பாரம் கொண்ட ஒரு மனிதர் அவர்.

லூக்கா 12:56-இல், பரிசேயர்கள் தாங்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த காலத்தை நிதானித்து அறியாததற்காக இயேசு அவர்களைக் கடிந்துகொண்டார். நாமும் கூட நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் காலத்தை நிதானித்து அறிய வேண்டியது அவசியமாகும்; மேலும் நாம் எங்கே நிற்கிறோம் என்பதையும் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். அத்துடன் கர்த்தரோடு நாம் முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும். தற்காலத்தை நிதானித்து அறிந்து, இந்தக் காலத்திற்கெனக் கர்த்தரிடமிருந்து பாரத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, அந்தப் பாரத்தைச் சுமந்து முன்னோக்கிச் செல்கிற மனிதனே ஒரு மெய்யான தீர்க்கதரிசியாவான்.

வேதாகமத்தில், தாங்கள் வாழ்ந்த காலத்திற்கென கர்த்தரிடமிருந்து பாரத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட அநேக தீர்க்கதரிசிகள் இருந்தார்கள். யோவான் ஸ்நானகன் ஒரு தீர்க்கதரிசியாகவும், தேவனால் அனுப்பப்பட்ட ஒரு மனிதனாகவும் இருந்தார். அவருடைய வாழ்க்கையை நாம் பார்த்தால், ஒரு உண்மையான தீர்க்கதரிசியின் சில தனித்துவமான குணாதிசயங்களை நம்மால் காண முடியும்.

முதலாவதாக, யோவானிடம் ஒரேயொரு செய்தி மட்டுமே இருந்தது. அது “மனந்திரும்புங்கள், மனந்திரும்புங்கள்” என்பதுதான் – அதை அவர் மிகுந்த பாரத்தோடு பிரசங்கித்தார். யோவானின் செய்தி ஒரு சமநிலையான (balanced) செய்தியாக இருந்ததா? நிச்சயமாக இல்லை. அவரிடம் “மனந்திரும்புங்கள்” என்ற ஒரேயொரு செய்திதான் இருந்தது. தேவனால் அனுப்பப்பட்ட ஒவ்வொரு உண்மையான தீர்க்கதரிசியும் தேவன் அருளிய ஒரு பாரத்தைக் கொண்டிருப்பார்கள் – எனவே அவருடைய செய்தி ஒருபோதும் சமநிலையானதாக இருக்காது. யோவான் ஸ்நானகனின் நாட்களில் சமநிலையான செய்தியைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் யார்? அவர்கள் வேதவாக்கியங்களை ஆழமாகக் கற்றறிந்த பரிசேயர்கள்தான். அவர்கள் தங்கள் ஜெப ஆலயங்களில் ஒரு “சமநிலையான” செய்தியைப் பிரசங்கித்தார்கள், ஆனால் அவர்களோ ஆவிக்குரிய ரீதியில் மரித்துப் போயிருந்தார்கள்! மக்களோ ஜெப ஆலயங்களில் அமர்ந்து இந்த "சமநிலையானது" என்று சொல்லப்பட்ட செய்திகளைக் கேட்டு, அவர்களைப் போலவே அவர்களும் மரித்த நிலையிலேயே இருந்தார்கள். ஆனால் அவர்களில் தேவன் மீது தாகமும் வாஞ்சையும் கொண்டிருந்த ஒரு சிலர், தேவனுடைய மெய்யான தீர்க்கதரிசியாகிய யோவான் ஸ்நானகனின் சமநிலையற்ற (imbalanced) செய்தியைக் கேட்பதற்காக வனாந்தரத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள். இவ்வாறு அவர்கள் ஆவிக்குரிய அழிவிலிருந்து தங்களை இரட்சித்துக்கொண்டார்கள்.

யோவானிடம் நாம் காணும் ஒரு மெய்யான தீர்க்கதரிசியின் மற்றொரு பண்பு, அவருடைய கடுமையான வார்த்தைப் பயன்பாடாகும். பல போதகர்கள் தங்களது செய்திகளைத் தொடங்கும்போது, முதலாவதாகத் தங்களுடைய செய்திகளைக் கேட்பவர்களை மரியாதையுடன் வாழ்த்தித் தொடங்குவார்கள். ஆனால் யோவானோ தனது செய்தியை, “விரியன் பாம்புக் குட்டிகளே!” என்று சொல்லியே தொடங்கினார். அவர் மக்களை மகிழ்விப்பதற்காகப் பிரசங்கிக்கவில்லை; மாறாக, அவர்கள் தங்கள் பாவங்களை உணர்ந்து மனந்திரும்ப வேண்டும் என்பதற்காகவே பிரசங்கித்தார்.

ஒரு மெய்யான தீர்க்கதரிசியின் மூன்றாவது பண்பு என்னவென்றால், அவர் ஒருபோதும் சமரசம் செய்துகொள்ளவே மாட்டார். ஏரோது ராஜா யோவானின் பிரசங்கத்தைக் கேட்பதில் விருப்பமுள்ளவனாயிருந்தான், அதைப் பெரிதும் பாராட்டினான். மக்கள் நமது பிரசங்கத்தைப் பாராட்டும் போது, அவர்களுடைய ஆவிக்குரிய நிலையைப் பற்றிய உண்மையை அவர்களிடம் எடுத்துரைப்பது கடினமாக இருக்கலாம். ஆனால் யோவானோ அத்தகைய தயக்கங்கள் எதையும் உணரவில்லை. ஏரோது தனது சகோதரனுடைய மனைவியை விவாகம் செய்ததன் மூலம் விபச்சாரம் செய்தான் என்பதை அவன் முகத்திற்கு நேராகவே சொல்லி அவனைக் கடிந்துகொண்டார். யோவான் சமரசம் செய்துகொள்பவராகவோ அல்லது மனிதர்களைப் பிரியப்படுத்துகிறவராகவோ இருக்கவில்லை. உண்மையைப் பேசியதன் விளைவாக அவர் தனது உயிரையே இழந்தார். இருப்பினும், தேவன் தமக்குக் கொடுத்த செய்திக்கு இறுதி வரை அவர் உண்மையுள்ளவராக நிலைத்திருந்தார். ஒவ்வொரு மெய்யான தீர்க்கதரிசியும் இப்படித்தான் இருப்பார்.

இஸ்ரவேலரில் இருந்த சிலர் யோவான் தேவனுடைய செய்தியைக் கொண்ட ஒரு மெய்யான தீர்க்கதரிசி என்பதை உணர்ந்துகொண்டு, வனாந்தரத்தில் அவரோடு சேர்ந்துகொண்டனர்.

நாம் வாழும் இந்தக் காலத்தையும், நாம் அங்கம் வகிக்கும் இயக்கத்தையும் (CFC – கிறிஸ்தவ ஐக்கிய சபை) நாம் உற்றுநோக்கினால், யோவான் ஸ்நானகனின் ஊழியத்தில் நாம் கண்ட பல காரியங்களோடு இதில் மிகுந்த ஒற்றுமைகள் இருப்பதைக் காண முடியும்.

முதலாவதாக, யோவானைப் போலவே நாமும் ஒரேயொரு செய்தியை மட்டுமே பிரசங்கிக்கிறோம்: பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையின் மூலம் கிறிஸ்துவின் சாயலுக்கு ஒப்பாய் மாறுங்கள் என்பதே அது. நமது கூட்டங்களுக்கு புதியவர்கள் வரும்போது, அவர்களில் சிலர் ஏன் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் இந்த ஒரே தலைப்பையே எப்போதும் பிரசங்கிக்கிறீர்கள் என்று நம்மைக் கேட்கிறார்கள். நாம் ஒரு சமநிலையான செய்தியைப் பிரசங்கிக்கவில்லை என்று அவர்கள் நம்மிடம் கூறுகிறார்கள்! ஆனால், இந்த நேரத்தில் தேவனுடைய இருதயத்தில் தம்முடைய மக்களைக் குறித்து இருக்கிற பாரமே அதுதான். எனினும், இந்தக் காலத்திற்கென கர்த்தர் அருளும் செய்தி இதுதான் என்பதையும், தம்முடைய மக்களைக் குறித்துக் கர்த்தர் கொண்டிருக்கும் தற்போதைய பாரம் இதுதான் என்பதையும் எத்தனை கிறிஸ்தவர்கள் அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள்? மேலும், அவருடைய தீர்க்கதரிசியோடு இருப்பதற்காக “வனாந்தரத்திற்குப்” புறப்பட்டுச் செல்ல எத்தனை கிறிஸ்தவர்கள் ஆயத்தமாய் இருக்கிறார்கள்?

மேலும், யோவானுடைய செய்தியைப் போலவே, கிறிஸ்தவ ஐக்கிய சபையில் நாம் கேட்கும் பிரசங்கமும் மிகவும் கடுமையானதாகவும், எந்தவித சமரசமும் அற்றதாகவும் இருக்கிறது. யோவானின் காலத்தில் தேவபயமுள்ள மனிதர்கள் செய்தது போல, இன்றும் இயேசுவோடு அவருடைய நிந்தையைச் சுமந்துகொண்டு பாளையத்திற்குப் புறம்பே போகும்படி கர்த்தர் தம்முடைய மக்களை அழைக்கிறார்.

இந்தக் காலத்தில் கர்த்தர் தமது மக்களைக் குறித்துக் கொண்டிருக்கும் பாரத்தை நீங்கள் "கண்டிருக்கிறீர்களா"? அப்படியானால், நீங்கள் கர்த்தருக்காகவும் — கர்த்தரோடும் உறுதியாய் நிற்பீர்களா? ஆனால் அதற்கு நீங்கள் ஒரு விலைக்கிரயத்தைச் செலுத்த வேண்டியிருக்கும்.

ஒரு பறவைக் கூட்டம் எவ்வாறு பறக்கிறது என்பதை நீங்கள் கவனித்திருக்கிறீர்களா? அந்தக் கூட்டத்தை வழிநடத்திச் செல்ல முன்னால் ஒரு பறவை பறக்கும் — மற்ற பறவைகள் அனைத்தும் அதன் பின்னால் ஓர் அம்பின் வடிவத்தில் பின்தொடர்ந்து செல்லும். முன்னால் இருக்கும் அந்தப் பறவையே முழுக் கூட்டத்தையும் வழிநடத்துகிறது. மின்சாரக் கம்பிகள், கோபுரங்கள் போன்ற பல தடைகள் அக்கூட்டத்தின் வழியில் குறுக்கிடலாம். முன்னால் வழிநடத்திச் செல்லும் அந்தப் பறவையே இந்த ஆபத்துகளையெல்லாம் முதலாவதாக எதிர்கொள்கிறது. மேலும், அது அந்தத் தடைகளையெல்லாம் கவனமாகத் தவிர்த்துச் செல்கிறது. பின்னர் மற்ற பறவைகள் அதன் பின்னால் பாதுகாப்பாக பின்தொடர்கின்றன — அதன்மூலம் அவைகள் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. அதுபோலவே நமக்கும் — கர்த்தரின் பாரத்தைச் சுமந்துகொண்டு, வழியிலுள்ள அனைத்து ஆவிக்குரிய ஆபத்துகளிலிருந்தும் நம்மை விலக்கி நேர்வழியில் நடத்தும் தேவனுடைய மனிதரோடு ஐக்கியப்பட்டிருப்பதும், அவருடைய முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவதும் நமக்குக் கிடைத்த ஒரு பெரிய பாக்கியமாகும்.

வாட்ச்மேன் நீ (Watchman Nee) ஒருமுறை கூறும்போது, நாம் நம்முடைய காலத்தில் பரிசுத்த “ஆவியானவரின் தற்போதைய அலையோடு" (the current wave of the Spirit) இணைந்து முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும் என்றார். நாம் மார்ட்டின் லூத்தரின் காலத்தில் வாழ்ந்திருந்தால், மார்ட்டின் லூத்தரோடு நிற்பது சரியானதாக இருந்திருக்கும். ஆனால் நாம் ஜாண் வெஸ்லியின் காலத்தில் வாழ்ந்திருந்தால், மார்ட்டின் லூத்தர் எதற்காக நின்றாரோ, அதற்காக மட்டுமே நாம் நின்று கொண்டிருக்கக் கூடாது. ஏனெனில், அந்தக்காலக்கட்டத்தில் தேவன் ஜாண் வெஸ்லியின் மூலமாகத் தமது மேலான சத்தியங்களைச் சபைக்கு அதிகமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தார். எனவே, அந்த மேலான சத்தியங்களுக்காக நாம் ஜாண் வெஸ்லியோடு நின்றிருக்க வேண்டும். இல்லையெனில், அக்காலத்தில் வீசிய "ஆவியானவரின் அலையோடு" நாம் நகர்ந்து சென்றிருக்க முடியாது.

20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், பரிசுத்த ஆவியின் ஞானஸ்நானத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளித்த பெந்தேகோஸ்தே இயக்கத்தின் வழியாகப் பரிசுத்த ஆவியானவர் கிரியை செய்யத் தொடங்கினார். ஆனால் கர்த்தருடைய ஆவியானவர் இப்போது தேவனுடைய மக்களை அதற்கும் அப்பால் — ஜெயமுள்ள மற்றும் பாவத்தை மேற்கொள்ளும் ஒரு வாழ்க்கைக்குள் — வழிநடத்திச் செல்கிறார். எனவே நாம் அனைவரும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் தற்போதைய அசைவாடுதலோடு இணைந்து நகர வேண்டும். மேலும் ஆவியானவரின் இந்தத் தற்போதைய நகர்வோடு செல்லத் தீர்மானிப்பவர்கள், தேவனுடைய தீர்க்கதரிசியோடு நிற்பார்கள்; அத்துடன் பிரபலமான "மதரீதியான கிறிஸ்தவப் பாளையத்திற்கு" புறம்பே இருப்பதன் நிந்தையைச் சுமக்கவும் மனமுள்ளவர்களாக இருப்பார்கள்.

கடந்த தலைமுறைகளில் தேவன் ஒரு புதிய வழியில் கிரியை செய்தபோதெல்லாம், கடுமையான விமர்சனங்களின் மூலம் அந்தப் புதிய இயக்கத்தை அழிக்க முயன்ற பிற கிறிஸ்தவர்களிடமிருந்து எப்போதும் எதிர்ப்பு எழுந்தது. தேவனுடைய ஒரு கிரியையை அழிப்பதற்காக மக்கள் கையாண்ட மிகவும் பொதுவான வழி என்னவென்றால், அதை "ஒரு துர் உபதேசம்" (false teaching) என்று அழைப்பதே ஆகும். மேலும் துரதிருஷ்டவசமாக, பெரும்பாலான கிறிஸ்தவர்கள் பயங்கரமான பாவங்களைச் செய்வதைக் காட்டிலும் தவறான உபதேசங்களைக் குறித்தே அதிகம் பயப்படுகிறார்கள்!! எனவே, நமது காலத்தில் உள்ள சில வேதாகமக் கல்லூரிகளில் (Bible Colleges), மாணவர்களுக்கான தங்களது பாடத்திட்டத்தில் "கிறிஸ்தவ ஐக்கிய சபைகள் ஒரு தவறான வழிநடத்தும் குழு" (CFC churches as a cult-group) என்ற தலைப்பில் ஒரு பாடத்தை வைத்திருக்கிறார்கள் என்று நாம் கேள்விப்பட்டால்கூட, அதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை!!

கடந்த காலங்களில், கிறிஸ்தவ உலகில் ஒரு புதிய தேவ கிரியையைத் தொடங்கும் விதமாக ஓர் உண்மையான தீர்க்கதரிசி எழும்பிய போதெல்லாம், அந்த இயக்கம் எப்போதும் ஒரு "கள்ள மார்க்கம்" (cult) என்றே கருதப்பட்டது. எனவே, இன்றைய கிறிஸ்தவ உலகிலும் அதே காரியம் நடந்துகொண்டிருப்பதைக் காண்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை.

அப்போஸ்தலனாகிய யோவானின் காலத்தில், அதாவது கி.பி. 100-ஆம் ஆண்டளவில், கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தைக் குறித்து எழுதப்பட்ட ஒரு புத்தகம், (புதிய உடன்படிக்கையின் காலத்திலுள்ள) ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசியின் மூன்று அடையாளங்களைக் குறித்து பேசுகிறது.

முதலாவதாக, ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசி தனக்காகத் தன்னுடைய செய்தியை கேட்பவர்களிடம் எப்போதும் பணம் கேட்பான் என்று அது கூறியது. பவுல் 1கொரிந்தியர் மற்றும் 2கொரிந்தியர் நிருபங்களில் சபையில் பணம் சேகரிப்பதைப் பற்றிப் பேசியபோதெல்லாம், அது பிற சபைகளிலுள்ள ஏழை விசுவாசிகளுக்காக மட்டுமே இருந்ததே தவிர, ஒருபோதும் அவருக்காக இருக்கவில்லை. ஒருவராலும் தேவனுக்கும் பணத்திற்கும் (பொருளுக்கும்) ஒரே நேரத்தில் ஊழியஞ் செய்ய முடியாது என்பதை கர்த்தராகிய இயேசு தெளிவுபடுத்தினார். ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனும் இவ்விரண்டில் எதைச் சேவிப்பது — தேவனைச் சேவிப்பதா அல்லது பணத்தைச் சேவிப்பதா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவன் ஒன்றை முழு இருதயத்தோடு சேவித்து, மற்றொன்றைச் சேவிப்பதை முற்றிலும் நிறுத்த வேண்டும்.

மக்களிடம் தொடர்ச்சியாக பணத்தைக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும் கிறிஸ்தவப் பிரசங்கிகளால், இந்தியாவில் தேவனுடைய நாமம் எவ்வளவு தூரம் அவமதிக்கப்பட்டு வருகிறது என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். இந்தியாவில் உள்ள பல பிரசங்கிகள், சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு தங்களுக்கென பெருமளவிலான செல்வத்தைக் குவித்து வைத்துள்ளனர். உலகப்பிரகாரமான ஒரு வேலையில் அவர்கள் பணிபுரிந்திருந்தால் அதில் சம்பாதித்திருக்கக்கூடியதை விட, இன்று பல மடங்கு அதிகமாக அவர்கள் சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவையனைத்தும், அத்தகைய பிரசங்கிகள் போதிக்கும் சுவிசேஷத்தில் ஏதோ ஒரு கடுமையான தவறு இருக்கிறது என்பதைத் தெளிவாக நிரூபிக்கின்றன. அகில உலகத்தின் ராஜாவுக்குப் பிள்ளைகளாக இருப்பதால், தாங்கள் இவ்வுலக ராஜாக்களைப் போல வாழ வேண்டும் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்!! இது ஒரு கொடிய வஞ்சனையாகும்; மேலும் இது ஏற்படுத்திய துர்நாற்றம், இந்தியாவில் கிறிஸ்துவின் சாட்சியைப் பாழாக்கியுள்ளது.

அந்தப் புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இரண்டாவது அடையாளம் என்னவென்றால், (புதிய உடன்படிக்கையின் காலத்திலுள்ள) ஓர் உண்மையான தீர்க்கதரிசி, ஒரே இடத்தில் மட்டுமே தங்கிவிடாமல் எப்போதும் தனது செய்தியைப் பிரசங்கித்துக்கொண்டு ஊர் ஊராகப் பயணம் செய்துகொண்டே இருப்பார் என்பதாகும். மாறாக, கள்ளத் தீர்க்கதரிசிகளோ ஒரே இடத்தில் வசதியாகத் தங்கி விடுவார்கள். மக்கள் ஒருமுறை இயேசுவைத் தங்களோடு தங்கியிருக்குமாறு வற்புறுத்தியபோது, தேவனுடைய வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பதற்காகத் தாம் பிற இடங்களுக்கும் செல்ல வேண்டும் என்று அவர் கூறினார் (லூக்கா 4:42,43). இயேசு எப்போதும் “நன்மைசெய்கிறவராய்ச் சுற்றித்திரிந்தார்” என்று பேதுரு கூறினார் (அப்போஸ்தலர் 10:38). தேவனால் அனுப்பப்பட்ட ஒவ்வொரு மெய்யான தீர்க்கதரிசியும் அப்படித்தான் இருப்பார். கர்த்தர் அவருக்குக் கொடுத்த பாரம், அந்தப் பாரத்தைப் பிரகடனப்படுத்துவதற்காக அவரை ஊர் ஊராகச் செல்லும்படி அவரை உந்துகிறது. ஆனால் ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசிக்கோ அத்தகைய பாரம் இருப்பதில்லை. அவன் ஒரே இடத்தில் தங்கி, உலகத்தின் பார்வையில் பெரிதாகத் தெரியக்கூடிய மிகப் பெரிய தலைமை அலுவலகத்தைத் தனது ஊழியத்திற்காகக் கட்டியெழுப்புவான்! ஆனால் ஓர் உண்மையான தீர்க்கதரிசியோ, "என் ராஜ்யம் இவ்வுலகத்திற்குரியதல்ல" (யோவான் 18:36) என்று கூறிய தனது ஆண்டவரைப் பின்பற்றுகிறார்.

ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசியின் மூன்றாவது அடையாளம் (அந்தப் புத்தகம் குறிப்பிட்டபடி), அவனுடைய வார்த்தைகளுக்கும் செயல்களுக்கும் இடையே—அவனுடைய போதனைகளுக்கும் அவனது வாழ்க்கை முறைக்கும் இடையே—ஒரு பெரும் முரண்பாடு காணப்படும் என்பதாகும். ஆனால் இயேசுவின் வாழ்க்கையிலோ, அவருடைய வார்த்தைகள் அவருடைய வாழ்க்கையோடு முழுமையாகப் பொருந்தி நின்றன; அவை ஒன்றுக்கொன்று கைகோர்த்துச் சென்றன. அப்போஸ்தலர் 1:1-இல், இயேசு முதலாவது செய்யத் தொடங்கி, பின்பு மாத்திரமே தாம் செய்தவற்றை மட்டுமே போதித்தார் என்று நாம் வாசிக்கிறோம். ஒரு உண்மையான தீர்க்கதரிசியின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை முறை, அவன் பிரசங்கிக்கும் செய்திக்கு ஒரு வல்லமையான சாட்சியாக விளங்கும். ஒரு உண்மையான தீர்க்கதரிசி தனது சொந்த வாழ்க்கையில் ஏதேனும் குறைபாட்டையோ அல்லது தோல்வியையோ காணும் போதெல்லாம், அவன் உள்ளத்தில் மிகுந்த வேதனையடைவான். ஏசாயா தீர்க்கதரிசி ஒருமுறை கதறி அழுது, "ஐயோ! நான் அதமானேன், நான் அசுத்த உதடுகளுள்ள மனுஷன்... சேனைகளின் கர்த்தராகிய ராஜாவை என் கண்கள் கண்டதே" (ஏசாயா 6:5) என்று கூறினார். பவுலும் ஒருமுறை, "நிர்ப்பந்தமான மனுஷன் நான்! இந்த மரண சரீரத்தினின்று என்னை யார் விடுவிப்பார்?" (ரோமர் 7:24) என்றார். இயேசுவின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றும் ஒவ்வொரு உண்மையான தீர்க்கதரிசியும், தான் பிரசங்கிக்கும் செய்திகளுக்கு முற்றிலும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு வாழ்க்கையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற இந்தத் துக்கத்தையும் ஏக்கத்தையும் தன் இருதயத்தில் கொண்டிருப்பார். ஆனால் ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசியோ, தான் பிரசங்கிப்பதற்கும் தன் வாழ்க்கை முறைக்கும் இடையே உள்ள அப்பட்டமான வேறுபாட்டைக் கண்டு ஒருபோதும் கலக்கமடைவதில்லை. ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசி அடிப்படையில் மக்களிடம் சொல்வது என்னவென்றால், "வேதாகமம் என்பது நான் பிரசங்கிப்பதற்குரியது — ஆனால் அதை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டியவர்களோ நீங்கள் மட்டுமே!" என்பதுதான்.

இறுதியாக: ஒரு தீர்க்கதரிசி இறுதிவரை தேவனுக்கு உண்மையுள்ளவராகவே நிலைத்திருந்தாலும் கூட, காலப்போக்கில் அவருடைய இயக்கம் தரம் குறைந்து பின்வாங்கிப் போவதற்கான போக்கு உண்டாகும். ஏனெனில், தொடக்கத்தில் மிகுந்த உத்தமத்தோடு அந்த இயக்கத்தில் இணைந்த மக்கள், படிப்படியாக சமரசம் செய்யத் தொடங்குவார்கள். தேவனுடைய இயக்கத்தை வழிநடத்தும் தீர்க்கதரிசி இதை உணர்ந்து, இத்தகையதொரு "பின்மாற்றத்தை" முடிந்தவரை தடுப்பதற்கான பாரத்தைக் கொண்டிருப்பார். ஆனால், அந்தப் பின்மாற்றத்தைத் தடுப்பதில் அவர் முழுமையாக வெற்றிபெறாமல் போகலாம். பவுலின் உடன்வேலையாளாகிய தேமா அவரை விட்டுப் பிரிந்து சென்றான் என்று நாம் வாசிக்கிறோம் (2தீமோத்தேயு 4:10). தேமா ஏன் பவுலை விட்டுப் பிரிந்தான்? தேவனுடைய கிரியை தொடர்ந்து பரிசுத்தத்திலும் தூய்மையிலும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்ற மகத்தான பாரம் பவுலிடம் இருந்தது; ஆனால் சமரசம் செய்துகொண்ட தேமாவிற்கு அது தாங்க முடியாத அளவிற்கு மிகக் கடினமான ஒன்றாகத் தோன்றியது. பின்னர், ஆசியாவிலுள்ள சபைகளில் இருந்த மற்ற அநேகரும்கூட பவுலை விட்டுப் பிரிந்து சென்றனர் (2தீமோத்தேயு 1:15). ஓர் உண்மையான தீர்க்கதரிசியோடு இணைந்து தேவனுடைய இயக்கத்தில் ஒருகாலத்தில் இணைந்த மக்கள், பின்னர் ஏன் அவரை விட்டு விலகிப் போகிறார்கள்? ஏனெனில், அந்தத் தீர்க்கதரிசி என்ன ஆனாலும் எந்தவித சமரசத்திற்கும் உட்படாமல், யாரையும் பொருட்படுத்தாமல்; தனது சீஷர்களையோ அல்லது வேறு எந்த மனிதனையோ பிரியப்படுத்த முயலாமல் தேவனை மட்டுமே பிரியப்படுத்த முற்படுகிறார். எனவே, அதே கிரயத்தைச் செலுத்த மனமில்லாத காரணத்தினால், அவருடைய சீஷர்களில் அநேகர் அவரை விட்டு மெல்ல மெல்ல விலகிப் போகிறார்கள்.

ஒரு மெய்யான தீர்க்கதரிசி ஒருபோதும் பெரிய கூட்டங்களை ஒழுங்குபடுத்துவதிலேயே கருத்தாயிருக்க மாட்டார் – தனது பிரசங்கத்தில் அவர் சாதுரியமாகவோ (diplomatic) சமரசம் செய்துகொள்பவராகவோ இருக்க மாட்டார். சாதுரியம் பேசுகிறவர்கள் பெரிய கூட்டங்களைக் கூட்டவே விரும்புவார்கள் – மேலும் எவரும் தங்கள் குழுவை விட்டு வெளியேறிவிடக் கூடாது என்றே எப்போதும் விரும்புவார்கள். ஆனால் இயேசு ஒருபோதும் அப்படிப்பட்டவராக இருக்கவில்லை. தம்மை விட்டு விலகிச் செல்ல விரும்புகிறவர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் போகலாம் என்றே அவர் எப்போதும் மக்களிடம் கூறிவந்தார். ஓர் உண்மையான தீர்க்கதரிசியும் அதே வழியிலேயே கிரியை செய்கிறார். அந்த இயக்கத்தின் தரம் ஒருபோதும் குறைந்துவிடக் கூடாது என்பதே அவருடைய பாரமாக இருக்கும். அவருடைய ராஜ்யம் இவ்வுலகத்திற்குரியதல்ல – எனவே அவருக்குப் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்கு இவ்வுலகில் எந்தவொரு ராஜ்யமும் இல்லை. நம் காலத்தில் உள்ள உண்மையான தீர்க்கதரிசிகளை நாம் அடையாளம் கண்டுகொள்வதற்கான மற்றொரு அடையாளம் இதுவேயாகும்.

நாம் ஓர் உண்மையான தீர்க்கதரிசியை ஏற்றுக்கொள்ளும் போதெல்லாம், உண்மையில் நாம் இயேசுவையே ஏற்றுக்கொள்கிறோம் என்று இயேசு கூறியதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். எனவே, நம் காலத்தில் வாழும் தேவனுடைய உண்மையான தீர்க்கதரிசிகளை நாம் அடையாளம் கண்டு, அவர்களை முழு இருதயத்தோடு ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். மேலும், ஓர் உண்மையான தீர்க்கதரிசியை ஏற்றுக்கொள்கிறவர்கள் தீர்க்கதரிசிக்குரிய பலனைப் பெறுவார்கள் என்றும் இயேசு கூறினார் (மத்தேயு 10:40,41).

நம் அனைவருக்கும் தீர்க்கதரிசியாக இருக்கக்கூடிய அழைப்பு இருப்பதில்லை. ஆனால், ஓர் உண்மையான தீர்க்கதரிசியை நாம் காணும்போது, நாம் அவரோடு நிற்க வேண்டும்; அவரோடு சேர்ந்து பாளையத்திற்குப் புறம்பே சென்று, அவரோடு கூட அந்த நிந்தையைச் சுமக்க வேண்டும். அப்போது நாமும் தீர்க்கதரிசிக்குரிய பலனைப் பெற்றுக்கொள்வோம்.

ஆகையால், இந்தச் சத்தியங்களை நாம் மிகுந்த விழிப்புடனும் தீவிரத்துடனும் ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றை நமது சொந்த வாழ்க்கையில் அப்பியாசப்படுத்துவோமாக. அதன்மூலம் நாம் ஏமாற்றப்பட்டு வஞ்சிக்கப்படாமல் நம்மைக் காத்துக்கொள்வது மட்டுமல்லாமல், நம்மைச் சுற்றியுள்ள அநேகரையும் காப்பாற்ற முடியும்.

ஆமென், அப்படியே ஆகக்கடவது.

கேட்கிறதற்குக் காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்.